تبلیغات
اسراء - خواننده ها هم هرگز نمی میرند؟!

خواننده ها هم هرگز نمی میرند؟!

بسم الله الرحمن الرحیم

ان السمع والبصر والفواد کل اولئک عنه مسولا              اسرا36
همانا گوش و چشم و قلب همه ی انها(بعنوان ابزار شناخت واقعی)مسولند

کاری نداریم که یک خواننده در عنفوان جوانی دار فانی را وداع گفت.کاری نداریم که خیلی از هم کارها و هم مسلک هایش یا بخاطر رضای خدا و یا بخاطر پررنگ شدن چهره ی کاریشان ،به بازماندگانش تسلیت گفتند و برایش سروده ها خواندند و دکلمه ها و نامه ها ارسال کردند . کاری نداریم برایش چه اشکها که در پارکها و کافی شاپ ها و خیابان های فرعی ،بین دخترها و پسرهای عاشق پیشه ،ریخته شد.کاری نداریم چقدر شمع برای یادبودش اب شد و دلهای رمانتیک را تسلی داد. کاری نداریم که خیلی از مغازه ها و فروشگاهها و کافی شاپ ها و پاساژهای  تجاری و اماکن عمومی تصویر های این خواننده را بر سر درشان چسباندند. کاری نداریم شب اول قبر چند هزار نفر بجای خواندن نماز وحشت به یادش یکی از آهنگهایش را گوش دادند و کاری نداریم خیلی از فرهنگیهای مطرح جامعه فرصت را غنیمت شمردند تا خود را باعرض تسلیت به بازماندگان ان خواننده مطرح کنند. کاری نداریم خودش برای پاسخ به سوال من ربک و من نبیک، بین خدایش و بین پیامبرش و بین سه تار و گیتارش در تردد بود

او رفت.خدایش بیامرزد.مثل خیلی از هنرمندان قطعه ی هنرمندان بهشت زهرا سلام الله علیها هنر را به سبک خودش تعریف کرد.مرگی که برای همه به ناگاه می آید و از ان گریزی نیست.

اما وقتی به عمق ماندگاری این اتفاق نسبت به حوادثی مشابه دقت می کنیم .می بینیم کمی غیر متعارف است.وقتی افکار عمومی دست خوش جایگاه زندگی قشری می شود که در مواج کردن فرهنگ اسلامی نقش مخربی دارد. می پرسیم که ایا درست است که پرچمدار تغییر و تحول فرهنگ را بدست خواننده هایی بدهیم که فرهنگ لغت خاصی را در عرصه ی سازوکار های فرهنگ جامعه پیاده می کنند و
بازخورد عجیب تری متناسب با این دوره و زمانه تحویل می دهند که به لحاظ شکنندگی و غیر ماندگاری و تغییر مزاج و ایجاد اشتهایی کاذب در خوراک شنیداری فرد مسلمان ایجاد مسولیت می کنند و ایجاد کلی گرفتاریهای روحی ؟

با خودم می پرسم این خواننده ی تازه درگذشته  که رفت اما برای خودش باقیات صالحاتی به اندازه ی تزلزل و تذبذب اذهان و قلبهایی فرستاد که روز و شب زندگیشان را با موزیک های متنوع بازار پاپ و راک  به شب می کنند و عمر های برباد رفته شان در لحظه ،قربانی گوشهای پرشده ای از احساسات گذرا و شکننده و حال و احوال کاذبی می شود که بطور متوهمی غیر اساسی ها را بعنوان اصول زندگی برایشان دیکته می کنند.

نسلی که امروزه فریاد می زنند:خواننده ها هرگز نمی میرند،به سر قبرهای اسطوره های ملی و مذهبی شان،سالهاست که گرد فراموشی پاشیده اند و می خواهند در سکوت متولیان و منادیان دیروزی فرهنگشان،بستری تازه برای ابداع و زمینه سازی مسایل فرهنگی همچون خوانندگی و بازیگری ایجاد کنند.



ادامه مطلب
[ پنجشنبه 13 آذر 1393 ] [ 00:03 ] [ رضوان ]