تبلیغات
اسراء - خلایق هرچه لایق؟!(1)

خلایق هرچه لایق؟!(1)

بسم الله الرحمن الرحیم

در فرهنگ محاورات ما ایرانیان،ضرب المثل ها و تمثیلات جایگاه ویژه ای دارند که برای  هرچه محسوستر و ملموستر شدن منظور و قصد و غرضمان استعمال می شوند.گاهی هم این کنایات تغییر کاربری می دهند و برای برملا کردن نیات بدمون چون حسادت و بخل و خساست استفاده می شوند.مثلا بعنوان نمونه ضرب المثلی که در تیتر اورده شده.خلایق هر چه لایق!!این اصطلاح یعنی اینکه طرف مقابل پیشنهادی داده یا شرح ماجرایی شنیده که با وضع و زندگی فرد مقابل همخوانی نداره و فرد مقابل هم می خواهد زندگی خود و شرایط خود را خوب و بر وفق مراد نشان دهد اما از نظر مخاطبش اصلا همخوانی نداره.در نتیجه به او می گوید:حقته!خلایق هرچه لایق.یعنی اینکه لایقت همینه که الان توش گرفتاری .شرایطت با خودت همخوانی داره. وضع و لباس و بچه ات با شان و منزلتت یکی هست.

حالا سوال اینجاست .ایا از نظر فرهنگ قرانی و روایی ما همه جا، این ضرب المثل ها و مخصوصا اصطلاح مورد نظر با قران و روایات هم خوانی دارد؟خیر
در قران کریم امده است
انما اموالکم و اولادکم فتنه
یعنی همانا اموال و اولاد شما وسیله ی ازمون شماست.

خب مثل اینه که همه ی ما وارد جلسه ی امتحان بشیم و استاد طبق صلاحدید و هوش و ذهن و استعدادهایمان ،سوالات متفاوتی را طرح کرده باشه.از شاگرد زرنگ سوالات سختتر و از شاگرد ضعیف سوالات متناسب با وضع درسیش.و هر کدام بعد از ازمون به امتحان و سوالاتشان فخر فروشی کنند و بگویند:تو امتحانت خیلی ساده است.خلایق هرچه لایق!!اما از نظر استاد امتحان امتحان است و ممکنه شاگرد زرنگ بخاطر غرورش سوالات خودش را خوب پاسخ ندهد و شاگرد ضعیف خیلی درس خوانده باشه و سوالاتش را خوب پاسخ بدهد.این که همه در معرض امتحان هستیم شکی نیست و مهمتر از همه در خود امتحان شدن نه فخر فروشی و نه طعنه و کنایه ای برای دیگران،اصلا محلی از اعراب ندارد.

یا اینکه ایه ای دیگر می فرماید
و ان لیس للانسان الا ما سعی
واینکه نیست انسانی مگر در انچه که سعی کرده است.


یعنی آن محدوده از گرفتاریها و شرایط و وضعیت که در حوزه ی اختیار و انتخاب ما نیست شامل این ایه نمی شود.بلکه انچه که حاصله از سعی و تلاش ماست ,ما را تعریف و توضیح می دهد.

و از طرفی روایت معروفی از مولا علی ع داریم که می فرماید: بهای جان ها و تن های شما فقط  بهشت است
،ان را به کمتر از بهشت نفروشید.
مولا علی ع نفرموده که فقرا یا ندارها یا یارانه بگیرها در خور بدبختی و دست و پازدن در فقر هستند و ثروتمندان و بی نیازان از یارانه ،در خور ثروت و بهترین زندگی هستند.
اگر فرض بگیریم که این زندگی و سختیهای خارج از اختیار و انتخاب ما،در شان و در خور ما هستند با فرهنگ روایی و قرانی فاصله گرفته ایم.زیرا این ظواهر یعنی اموال و اولاد فقط سوالات و ازمونهایی هستند که بر طبق استعداد و هوش ما چیده شده اند تا ما را پخته و کارازموده و در خور بهشت گرداند. نه ملاکی برای اندازه گیری شان و منزلت ما باشند.
شاید در ادامه بتوانم ضرب المثلهای دیگر را نیز با فرهنگ قرانی و روایی مقایسه کنم تاببینیم ایا همه ی این ضرب المثلها صحت منطقی دارد یا نه!و یا قران و احادیث در تضاد هست یا نه.



ادامه مطلب
[ یکشنبه 16 آذر 1393 ] [ 18:33 ] [ رضوان ]