تبلیغات
اسراء - ویتفکرون فی خلق...(7)

ویتفکرون فی خلق...(7)

بسم الله الرحمن الرحیم

هوالذی یریکم البرق خوفا و طمعا وینشی السحاب الثقال       رعد /13

اوست کسی که برق را که مایهی ترس و امید است به شما نشان می دهد و ابرهای سنگین بار پدید می آورد.

رعـــــــدوبــــــرق

از دیگر نشانه های عظمت و قدرت و رحمت خداوند ،فروفرستادن نشانه هایست که یاداوری کند اگر نعمتی از اسمان فرو می بارد،در تملک و کنترل و خواست و اراده ی حق تعالی ست.رعد وبرق به گفته ی این ایه ی زیبا دوحالت را در انسان ایجاد می کند.یک خوف از اینکه نکند این ایه باعث مرگ و از دست رفتن انسانی و یا مزرعه ای و یا درختانی باشد.و طمعی ایجاد می کند از بارانی که باخود زندگی و حیات مجدد می آورد.

براستی هر چه که در این دنیا برما ارزانی شده مخلوط به این دو حالت است.از یکسو ترس و از یک سوی شادی.چرا که نباید این نعمات در انسان مسبب غرور و تفاخرشود.یا کسی خیال کند که عزیز کرده ی خداوند است و هرچه خوبیست برای او فرود می اورد.اساسا فلسفه ی نعمتها چیزی جز امتحان نیست.و براستی می توان گفت رعد وبرق صدای خداست شبیه زنگ هشداری که ای انسانها اگر بعد از شنیدن صدای رعدوبرق منتظر باران رحمت من هستید بدانید همین رعدوبرق می تواند جان بگیرد اگر باران پس از ان ،حیات می بخشد.

رعد وبرق در اوج ترس ایجاد طمع می کند.این احساس عجیبی است که در این دنیا برای انسان بوجود می اید.و مخصوص این دنیاست.چراکه ان دنیا همه ی نعماتش خالی از استرس و اضطراب است و نعماتش سراسر شادی و بهجت انگیز است.یعنی انسان تا غوطه ور در شادی و دارالسلام ان است هرگز ناراحتی و غصه در دلش وارد نمی شود.و هنگامی که عذاب براو وارد می شود تا زمانیکه در عذاب فرو رفته هرگز دلش پر از شادی و امید نخواهد بود.

پس رعد وبرق برای ما جمع کننده ی دو حس کاملا متضاد است .و این نکته را یاداور می شود که خوشیهای این دنیا در ناخوشیهایش فرو رفته و پایان هر سیاهی سپیدی است.

نکته ی دیگری که از نشانه ی رعد وبرق می توان آموخت این است که رعد وبرق با همان صدای مهیبش در حال تسبیح و ذکر گفتن است.یعنی هرنشانه که از خداوند برما فرود می اید وجه اصلیش یاداوری کننده ی این مساله است که افتاب و ماه و اسمان و فلک همه در کارند وان کار چیزی جز حمدو سپاس نیست.

رعدوبرق می گوید به غرش من گوش کن اگر چه بعد از ان قطرات حیات بخش باران ممکن است که برتو فرود اید از طرفی رحمت خداوند را برتو یاداوری می کنم که اگر نبود تو دیگر نبودی.یا اصلا بوجود نمی امدی.همین حیات که داری و ممکن است من باعث شوم که از تو گرفته شود ،نعمتی است که شکری خاص می طلبد و شکر میسر نمی شود مگر با عبودیت و بندگی ذات حق تعالی.

یک نکته ی دیگر انکه بقول شاعر هرکسی به زبان خودش ذکر خدا گوید ،می توان گفت رعد وبرق هم به زبان مهیب و درخشان خودشان ذکر خداوند می گویند.انها متفاوت عمل می کنند اما در کنارهمند.هرگاه برقی می زند،پشت ان رعدی و غرشی می اید و ما این دو را جدا نمی بینیم.اول تصویری می جهد در اسمان از درخششی شاخه گونه و بعد صدای مهیبی که اثر ان برق را یاداوری می کند.خیلی کوتاه است ولی پرمعنا.زود می اید و زود می رود. ادم رایاد این می اندازد که خیلی از نعمتهای دنیوی همینطورند.زود می ایند و زود می روند.یعنی به سرعت یک رعد وبرق.که سرعتش ضرب المثل شده.فلانی به سرعت برقی امد و رفت.



دنبالک ها: ویتفکرون فی خلق(6)،
ادامه مطلب
[ یکشنبه 22 شهریور 1394 ] [ 19:46 ] [ رضوان ]